A brittle peace that can be broken easily, but I’m trying to take care about it to keep it whole.
I’m saving it in a secret place where anyone can go in. I can’t tell you where is hidden, I’m so sorry, it’s a personal secret. Please, don’t get angry with me, I want to save this precious treasure, It’s so important to me. It makes me smile in the worst moments and it encourages me to carry on, without pause.
Do you think that is something than worth it to conserve, something who no one more than you know?
Buenos días, lectores de mi corazón. Este será mi primera entrada en la que estoy de un humor radiante. Sin ánimo de criticar ninguna actitud extraña de la sociedad, ni rajar de nada. Solo quiero decir, que soy muy feliz, a pesar de los pequeños contratiempos que se pueden presentar a lo largo de esta vida.
Tengo un novio que es fantástico y le quiero mucho pero mucho, mucho. Unos amigos que son geniales y con los que me río mucho aunque no les vea muy a menudo, pero que están ahí si les necesito. Y mis padres, que me apoyan en todas (o la mayoría) de mis decisiones y que me han soportado casi unos 20 años, y doy gracias porque sigan con esa vitalidad y energía después de todo lo que ha pasado al largo del año. A pesar de que mi familia este separada, me alegra poder conservar a mi prima, aquella que fue como la hermana mayor que nunca tuve (ya que soy hija única) y mi ejemplo a seguir cuando era una niña pequeña. Aunque ahora seamos tan distintas la una de la otra, pero que a pesar de todos los problemas por los que hemos pasado ambas debido a las peleas de nuestras respectivas madres, seguimos tan unidas como el primer día, ya que una relación como la nuestra es de las que duran para siempre y es difícil de quebrantar. Y así lo he comprobado estos últimos meses, cuando la volví a ver, después de muchos años sin saber de ella. En realidad, es la única persona de toda la familia, con la que me interesa seguir en contacto, los demás, por mi como si no me vuelven a hablar nunca. Han pasado tantos años de eso, y ni siquiera, cuando pasó lo de mis padres, ni se dignaron a aparecer. La única que apareció, mi prima. Pues ¿sabéis qué? una persona que a pesar de todo, se entera de lo ocurrido y viene a ayudar sin ningún rencor, para mi, vale más que nadie. Pero bueno, hay tantas cosas por las que tengo que dar las gracias que si me pongo a explicarlas una por una, no termino nunca.
Y para acabar esta entrada "feliz", os dejaré con la canción ganadora de Eurovision, que a mi personalmente me encanta. (Y para quien no se haya enterado aún, es Dinamarca).
Mucha suerte a todos, sobretodo a aquellos que están en la recta final del curso y a los estudiantes de segundo de bachiller, que la necesitaran en cantidad.
Buenos días lectores, algún día tenia que escribir esta entrada número 29. Por que vamos, ayer lo hice unas 3 veces, pero ninguna de ellas le di a publicar. Así que, ahora toca volver a empezar a ver que sale. Y como no sé de que hablar, ya que las ideas se me han ido de la cabeza. Pues os dejaré una foto de mi último dibujo en proceso.
Así que ale, un besito a todos.
Y recordad, que si queréis ver lo que hago, dadle al like a esta página y así os mantendréis informados de mi actividad.
Buenos días queridos lectores fantasmas del universo paralelo. Hoy ha sido un día muy raro, en fin para que mentir, desde que vivo en Valencia todo ha sido así. El tiempo se me escapa de las manos, pasa un día tras otro sin descanso y en el momento menos esperado ya es Viernes, y toca volver a Gandía con mi gente. Últimamente me cabreo continuamente, si no es por esto, es por aquello, o lo del más allá. Y si no ocurre esto, empiezo a llorar por un bajón debido a mi querida carrera, que es especialista en dejarte caer y hacerte sentir lo peor de este mundo, o sino, con una euforia que ni "Pipi calzaslargas". Lo sé, suena todo muy emo, pero es así mi vida aquí. El estrés aunque no lo creáis es muy malo. I este no aparece solo cuando hay que empollar muchos apuntes o hacer muchos deberes, como en el cole, también se manifiesta cuando te saturas, simplemente.
Muchos (Obviamente, pocos xD ya me entendéis peques) diréis "¿Saturar, qué es eso?". Vamos a ver, se dice que una persona esta "saturada" cuando ha llegado a un límite y no puede seguir más. Un dicho muy popular que puede explicar esto puede ser "La gota que derramó el vaso", seguro que así lo veréis perfectamente. Y luego otros preguntaréis con toda la ingenuidad del mundo "Pero que dices tú de saturación, ni ostias, si haces bellas artes y ahí no hay que hacer nada, solo dibujos bonitos". Entonces me reiré en tu cara y te diré que no tienes ni idea, puede que vayamos más libres de apuntes, trabajos escritos y tal, pero el hecho de llegar a clase, pensar que tu trabajo es una pasada y que sacarás notaza y que luego te lo entreguen de nuevo y ver que has suspendido con un tres y que encima, el del lado, que tiene ciertas carencias que en el tuyo no se aprecian ni para atrás, tiene el doble de nota. ¿Aquí algo falla no?. ¿Sabes por qué pasa esto? Porque los profesores no buscan un simple dibujo bonito, sino algo que cumpla los requisitos que se te piden. Eso significa, que aunque tu trabajo sea el más precioso del mundo, y te han pedido un retrato del compañero y tú le has dibujado un unicornio, claramente te van a suspender y no solamente con un 1. Vale, esto te puede pasar en una asignatura, pero y si te pasa en todas ¿Qué? ¿Algo falla no?. Te puedes desmotivar en una asignatura, pero cuando te pasa con todas al mismo tiempo ¿Esa no es una razón suficiente para saturarte? ¿O para hacerlo tengo que estudiarme una enciclopedia entera?
Pues obviamente no, y os podría seguir dando más ejemplos, pero no quiero que esta entrada sea mucho más larga, y para los que me vais a leer, pues que sepáis que a pesar de ello, os quiero mucho. Espero que la vida no sea tan dura para vosotros.
Y si seguís en el instituto, solo quiero deciros que disfrutéis vuestra estancia allí, porque fuera de el es un infierno.
Hola holita :D, si que extraño ¿no? actualizo a una hora decente. A las 11 de la mañana. En fin, ha sido levantarme y decir, voy a actualizar el blog. Ok no, no ha sido así. La cosa ha pasado más o menos de esta forma. Me he despertado, desayunado, hablado por skype con mi nene <3, hablar con Khor por chat, marear a la gente de twitter, enterarme que tengo que desmontar, montar, imprimar un lienzo, pensar en pillar guesso para imprimarlo, tener miedo de usarlo por si Paco (el profesor de pintura) me dice algo, rallarme sola, seguir hablando con Khor, twittear, ver videos chorras de maquillajes inspirados en juego de tronos, decepcionarme del maquillaje de los stark (que se parecía más al de la casa Arryn), morirme de calor por el portátil, seguir twitteando, ver mi blog y decir "¿por qué no actualizo?". Y así es como he decidido actualizar.
Como sé que nadie lo va a leer, me la suda un poco si se me entiende o no. Así que un besito a todos.
Solo os diré una cosa, que espero que no olvidéis y si lo hacéis os jodéis.
NUNCA VAYAIS AL KFC EN ESPAÑA, son promotores de enfermedades intestinales y si tienes otra enfermedad en proceso, la acelera. Os lo digo por experiencia. Que a mala hora tuve que gastarme mi DINERO en ESO. No sé si es el pollo que estaba caducado o el rebozado ese que le ponen es ESTIERCOL CON AROMA DE PAN. Pero me sentó peor que la carne a un vegetariano. Enserio. Que mal lo pasé el Jueves por la noche.
Pero bueno, ahora he de pensar en recuperarme de tal incidente y pensar en el lienzo... Ok no. Tengo que pensar en recuperarme y ya.
Un beso!
Esto esta un poco abandonado. (Y seguramente en breves lo volveré a dejar abandonado, porque soy así de chuli y mi carrera es así de simpática). Al final me admitieron en Bellas Artes en Valencia, así que en parte estoy feliz. Sí, en parte. Estoy haciendo lo que quiero, pero como todo lo bueno, tiene su lado oscuro. Esta carrera quizás sea aparentemente fácil, pero te consume. No por exámenes, que por cierto ¿Qué es eso? XD. Simplemente, porque hay momentos que decaes, piensas en que eres una incompetente y quieres tirarlo todo por la borda. Te estresas, piensas que no conseguirás entregar nada a tiempo, sientes que no encajas en el lugar, que preferirías estar en una carrera teórica, te esfuerzas mucho y luego lo que te dan es una shit... etc, etc. Pero al fin y al cabo, luego lo pienso mejor y soy feliz. A pesar de todo. Sé que esto es pasajero, que dentro de unos años me especializaré, podré realizarme como a artista. Y seguramente acabe haciendo retratando al primer cayo malayo que pase por el paseo de la playa de Gandía ¿Pero sabéis qué? Me gustaría poder hacer eso. Poder alquilar un trozo de acera para ponerme a dibujar.
En fin, es un rollazo que a nadie le importa, pero me la suda, como bien sabéis.Sé que no me lee nadie. Pero yo lo publico porque me apetece y no tengo sueño xD.Así que me iré a dormir a ver, si puedo ir más pronto a la facultad mañana. En la próxima entrada tengo mucho que contar, han pasado muchas cosas desde entonces.
Hola, avui he decidit escriure en la meva llengua, en Valencià. Em té sense cuidao com si el sabeu, com si no. Tinc dret a expressar-me en un altre idioma que no siga el Castellà, pense jo. En fi, deixem de banda aquest tema i vaig a centrar-me en contar alguna cosa de la meva rutinaria vida.
Aquest cap de setmana van ser les Tanabata al polideportiu de Gandia. Per a mi no van ser gran cosa, també pótser per que no vaig fer molta cosa en especial, em vaig dedicar a sentar-me a una cadira i parlar amb els meus àmics d'Ontinyent que feia temps que no veia. No podeu ni imaginar lo feliç que vaig ser al trobar-me de nou amb tots ells, al tornar a escoltar aquelles cançons que cantavem per la platja el dia que va guanyar Espanya, mira que anyorava tot alló. Però bó, prompte podré tornar a veure'ls i no me'ls llevaré de damunt durant un bon temps, així que tampoc vaig a dedicar molt de temps a aquest assumpte xD. Durant aquestes jornades va haver una cosa que em va cridar la atenció. Uns xics (una parella més bé), van deixar un paperet a un arbre on deien "Pudriu-se en la merda" i van citar a uns certs àmics meus. Que gràcia i quina pena em van donar eixes persones, en compte de anar de cara a dir-ho a eixes persones, s'amagen en un paperet anónim que es penja d'un arbre amb cordes, on es suposa que tens que deixar un desig. Prou lamentable, però en fi... Que se'n vatjen a pastar fang una estoneta, que no va mal un cop per setmana. I llevat d'açó, no hi ha molt més que contar, sols que el dissabte per la nit ens em vam anar de festa a la zona (un lloc replet de pubs) i despres a la colmena, un pub on fiquen Dubstep i tot el rotllo eixe. El que no sé és com vaig acabar tan mal, sols amb dos cubates, un culet de vodka blau i ron. El pitjor de tot, va ser que em vaig beure el ron com si fos aigua, però bó, això són detalls que no venen a compte.
En fi, sols volia publicar alguna cosa sense sentit per plenar una mica aquesta página. Espero que una vegada a Valencia tinga més material per poder contar per aquí.
I per finalitzar diré que t'estimo molt Sergio, sé que no ho llegiras, però m'és igual. Gràcies per aquestos dos mesos <3